تنهایی

_قفس

_{دیدیم نمیشود در زمین عاشق شد به آسمان پروازکردیم وقتی برگشتیم ما را درقفس انداختن نتوانستیم ثابت کنیم پرنده نیستیم ما تنها عاشق شده بودیمً!!ًً!!}

_{درشتاب لحظه ها}

_{آه سرد من با بغض واشک درهم می آمیزند واین سمفونی زندگی منست که بعداز تو نصیبم شده...دوست من،در شتاب لحظه ها دیدار ها،جایی ندارند که همیشه عمق نگاه های دریایی به ساحل بیکران جدایی لبخند زده اند.اینک دریا پیش روی من است...به سوی آن قدم هایم را تندتر میکنم تا پیام قلبم را به امواج بسپرم...}

دیروز،امروز،فردا

دیروز رفت و امروزم درحال رفتن است ،فردا هم میاد ومیرود،اگر دیروزت خالی بود وامروزت هم بی تفاوت،سعی کن فردایت سرشار از راز حقیقت باشد،تو باید فردا را باورکنی از دیروز تا فردا شاید(دقیقه ها) کوچک باشد.ولی ساعت هابزرگترند روزها کوچکترولی هفته ها بزرگترند من دوست دارم فردایم را از امروز آغاز کنم زندگی همین است پیوند دیروز وامروز وفردا...همیشه یادت باشد اگرامروز کوچک است کاری کنی که فردایت بزرگ باشد

........

همه ما عزیزانی در زندگی داریم که با نسبت های متفاوت در کنارمان هستند وما درکنارشان لذت میبریم وزندگی رالمس میکنیم تلخ که عده ای از ما(که اتفاقا تعدادشان کم نیست)زمانی قیمت واقعی این آدم ها را میفهمند که دست طبیعت فاصله ای بین آن ها می اندازد.آن وقت دستپاچگی وجودشان را فرا میگیرد که((ای بابا واقعا اون رفت؟؟؟))و بعد از اون میفهمند که چه گوهر ارزشمندی را از دست داده اند.خیلی در تکرار روزها پدر،مادر،دوست...را گم میکنند و طبق قانون عادت روزهایشان شب میشود.

*قدرآینه بدانید تا هست،نه آن وقت که افتاد وشکست*

حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم        حیف غصه ای که خوردم چون ازت خبر نداشتم           حیف اون روزا که کلی ناز چشاتو کشیدم         حیف شوقی که تو گفتی داری اما من ندیدم            حیف حرفای قشنگی که برای تو نوشتم           حیف رویام که به خاطر تو ازش گذشتم               حیف شبها که نشستم با خیالت زیر مهتاب             حیف وقتی که تلف شد واسه دیدن تو تو خواب             حیف باوفایی من حیف عشق و اعتمادم           حیف اون دسته گلی که تو راهم به تو دادم              حیف اشکایی که ریختم واسه تو دم سپیده             حیف احساس طلاییم حیف اون عشق و عقیده            حیف فکرایی که کردم واسه جستن بهونه            حیف عشقی که کسی نیست حالا قدرشو بدونه             حیف اون همه دعاهام واسه ی تو شب یلدا            حیف اون حرفا که گفتی ولی دیگه نشد پیدا             حیف قولهایی که دادم به تو با لبای خندون            حیف ارزوی دیدار با تو بودن زیر بارون...                                                                                                                           مانده نگاهم به دل پنجره              تر شده از هجرت تو خاطره               کوچه پر از حسرت پروانگیست                خانه تهی از نفس زندگیست               بی تو دلم نیمه شبی سوی دشت                پرزدو اواره شد و برنگشت                 لذت بیداری یلدا تویی              تازه ترین رنگ تمنا تویی              چشم تو اغاز پریشانیم            هجرت تو علت ویرانیم              گرد سفر بر سر و رویت نشست               عهد تو و حرمت دل را شکست                گفته ولی دست بد سرنوشت              وعده ی دیدار من و تو بهشت !

کنایه ای فقط از ان بهار می ماند               خیالی از تو در این کوچه سار می ماند           هنوز بر سر شاخی به خواب شیرینم          چگونه رد خزان تا بهار می ماند؟             اگرچه دست تو را من دوباره گم کردم            عبور زخمی تو بر سه تار می ماند              شکست قاب و فقط حسرت نگاهت ماند           دریغ از تو همین یادگار می ماند              ترانه های تو در گوشم است این هم شکر           که باز خاطره ای از بهار می ماند            ستاره ها همه رفتند و ماه هم کوچید          برای من فقط این شام تار می ماند             دو قطره درد و نگاهی غریب و اهی سرد           همیشه در پس این انتظار می ماند.........                                                                                 هرگز چشمانت را به وفای کسی که مفهوم نگاهت را نمی فهمد  گریان مکن                هرگز قلبت را به وفای کسی که عشقت را احساس نمی کند         غمگین مکن !         اگر کردی عزیزم تکرار مکن!!!

یادداشتهای درد جاودانگی؟

عشق یعنی شکستن در درون...

عشق یعنی خورد شدن تا عمق جان....

عشق یعنی تنهایی تا عروج...

عشق یعنی انتظار تا شب بیاید ...

عشق یعنی خود کشی با تیغ تیز ...

عشق یعنی دیدن پرتگاه جدایی...

عشق یعنی گریه های شبانه زیر نور ماه شب 14...

عشق یعنی التماس...

عشق یعنی التماس....

عشق یعنی التماس...

عشق یعنی سفر زیره نور ماه...

عشق یعنی قدم زدن توی کوچه های خلوت تابستان...

عشق یعنی خواستن پیوستن از ماه...

عشق یعنی دیدن دست بریده با تیغ تیز ...

عشق یعنی بریدن دست چپ هنگام جدایی تا التماس باشد این کار...

عشق یعنی نوشتن دیوانگی ها با خون ....

عشق یعنی نوشتن اسم او با خون خود...

عشق یعنی مردن...

عشق یعنی از جسم خود باید گذشتن...

عشق یعنی جنون تا حد مرگ...

عشق یعنی انتقام با تیغ مرگ...

 اگه چه دوری از دلم هنوزم میمیرم برات

 امید من سنگ صبور باشه برو پیشم نیا

بزار که تنها بسوزم تو غربت دلتنگی ها

 نه اینکه عاشق نباشم نه اینکه دوست ندارم

میخوام تو اوج بی کسی سر روی شونت بزارم

 زخم زبون و صبر من باور بکن حدی داره

 یه قلب خالی از امید آخه سوزوندن نداره

 منی که حتی گریه هام واسه تو تکراری شده

 تو حرف مردمو نزن نگو که جات خالی شده

 نگاه سردت هنوزم با خنده هات زجرم میده

 خدا خودت منو به این در به دری عادت بده

 باور نداری هنوزم عشق تو داغونم کنه

 بخند به گریه های من شاید که آرومم کنه

هر وقت خواستی بدونی کسی دوست داره توچشماش زل

بزن تا عشق تو چشماش ببینی:

اگه نگاه کرد عاشقته...

اگه خجالت کشید برات میمیره...

اگه سرشو انداخت پایین ویه لحظه رفت فکر بدون که

بدون تو میمیره...

اگه سرشو انداخت پایین و حرفو عوض کرد اصلا دوست نداره...